Laat mensen zijn
wie ze zijn.

"Wat mij het meest heeft gevormd, zijn de verhalen. De mensen die ik ontmoette. De momenten achter de schermen die niemand zag. De geuren die herinneringen droegen."

Veertig jaar geleden begon het in een parfumerie in Eindhoven. Een meisje dat miniatuurflesjes ontving en de wereld van geur binnenstapte. Dat meisje werd huidexpert, parfumstylist en make-up artist — en werkte decennialang voor de grote luxe beautyhuizen.

Ik maakte jarenlang andere vrouwen mooier. En ondertussen luisterde ik — naar wat ze vertelden en naar wat ze verzwegen. Aan mijn kaptafel werden geen gezichten gemaakt, maar verhalen gedeeld.

Veertig jaar lang was het mijn vak om het mooiste in een mens te accentueren. Ik dacht lang dat het om het uiterlijk ging — om een gezicht, een kleur, een lijn. Maar gaandeweg begreep ik dat het mooiste ergens anders lag: in het moment dat iemand zichzelf durfde te laten zien, en zich eindelijk gezien voelde. Ook door zichzelf.

Na mijn scheiding ontdekte ik dat stilte het begin is van thuiskomen. In die stilte begon ik mezelf steeds beter te begrijpen — mijn ritme, wat mij voedt en wat mij leegtrekt. En in die stilte vond ik ook mijn pen terug: de behoefte om te schrijven, om verhalen te bewaren, om woorden te geven aan wat mensen vaak alleen voelen.

Zo vond ik mijn eigen weg — schrijvend en luisterend. Ik schrijf over mensen en hun zoektocht om te mogen zijn wie ze zijn: over mijn eigen leven, over mijn jongste dochter, over de kracht van een compliment, over iedereen die worstelt met hoe de wereld hem of haar ziet. Niet om te sturen, maar om herkenning te bieden. Ik put daarbij uit veertig jaar ervaring én uit de kennis van mijn opleidingen, altijd in mijn eigen stijl.

Mensen laten zijn wie ze zijn — die overtuiging is de kern van alles wat ik doe. En van The Finishing Touch, mijn persoonlijke verhaal over de kunst van jezelf omarmen. Daarin beschrijf ik ook het lotus-proces: hoe je, net als de lotus die uit de modder omhoog groeit, je leven naar het licht kunt wenden.